غزل

حجاب چهره جان می​شود غبار تنمچنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیستعیان نشد که چرا آمدم کجا رفتمچگونه طوف کنم در فضای عالم قدساگر ز خون دلم بوی شوق می​آیدطراز پیرهن زرکشم مبین چون شمعبیا و هستی حافظ ز پیش او بردار

خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنمروم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنمدریغ و درد که غافل ز کار خویشتنمکه در سراچه ترکیب تخته بند تنمعجب مدار که همدرد نافه ختنمکه سوزهاست نهانی درون پیرهنمکه با وجود تو کس نشنود ز من که منم

غزل

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخورای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکنگر بهار عمر باشد باز بر تخت چمندور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفتهان مشو نومید چون واقف نه​ای از سر غیبای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکنددر بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدمگر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعیدحال ما در فرقت جانان و ابرام رقیبحافظا در کنج فقر و خلوت شب​های تار

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخوروین سر شوریده بازآید به سامان غم مخورچتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخوردایما یک سان نباشد حال دوران غم مخورباشد اندر پرده بازی​های پنهان غم مخورچون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخورسرزنش​ها گر کند خار مغیلان غم مخورهیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخورجمله می​داند خدای حال گردان غم مخورتا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

غزل

درد عشقی کشیده​ام که مپرسگشته​ام در جهان و آخر کارآن چنان در هوای خاک درشمن به گوش خود از دهانش دوشسوی من لب چه می​گزی که مگویبی تو در کلبه گدایی خویشهمچو حافظ غریب در ره عشق

زهر هجری چشیده​ام که مپرسدلبری برگزیده​ام که مپرسمی​رود آب دیده​ام که مپرسسخنانی شنیده​ام که مپرسلب لعلی گزیده​ام که مپرسرنج​هایی کشیده​ام که مپرسبه مقامی رسیده​ام که مپرس

غزل

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدندساکنان حرم ستر و عفاف ملکوتآسمان بار امانت نتوانست کشیدجنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنهشکر ایزد که میان من و او صلح افتادآتش آن نیست که از شعله او خندد شمعکس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب

گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدندبا من راه نشین باده مستانه زدندقرعه کار به نام من دیوانه زدندچون ندیدند حقیقت ره افسانه زدندصوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدندآتش آن است که در خرمن پروانه زدندتا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند

غزل

دست از طلب ندارم تا کام من برآیدبگشای تربتم را بعد از وفات و بنگربنمای رخ که خلقی واله شوند و حیرانجان بر لب است و حسرت در دل که از لبانشاز حسرت دهانش آمد به تنگ جانمگویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآیدکز آتش درونم دود از کفن برآیدبگشای لب که فریاد از مرد و زن برآیدنگرفته هیچ کامی جان از بدن برآیدخود کام تنگدستان کی زان دهن برآیدهر جا که نام حافظ در انجمن برآید

غزل

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماندمن ار چه در نظر یار خاکسار شدمچو پرده دار به شمشیر می​زند همه راچه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد استسرود مجلس جمشید گفته​اند این بودغنیمتی شمر ای شمع وصل پروانهتوانگرا دل درویش خود به دست آوربدین رواق زبرجد نوشته​اند به زرز مهربانی جانان طمع مبر حافظ

چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماندرقیب نیز چنین محترم نخواهد ماندکسی مقیم حریم حرم نخواهد ماندچو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماندکه جام باده بیاور که جم نخواهد ماندکه این معامله تا صبحدم نخواهد ماندکه مخزن زر و گنج درم نخواهد ماندکه جز نکویی اهل کرم نخواهد ماندکه نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

غزل

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زدجلوه​ای کرد رخت دید ملک عشق نداشتعقل می​خواست کز آن شعله چراغ افروزدمدعی خواست که آید به تماشاگه رازدیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدندجان علوی هوس چاه زنخدان تو داشتحافظ آن روز طربنامه عشق تو نوشت

عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زدعین آتش شد از این غیرت و بر آدم زدبرق غیرت بدرخشید و جهان برهم زددست غیب آمد و بر سینه نامحرم زددل غمدیده ما بود که هم بر غم زددست در حلقه آن زلف خم اندر خم زدکه قلم بر سر اسباب دل خرم زد

غزل

جان بی جمال جانان میل جهان نداردبا هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدمهر شبنمی در این ره صد بحر آتشین استسرمنزل فراغت نتوان ز دست دادنچنگ خمیده قامت می​خواندت به عشرتای دل طریق رندی از محتسب بیاموزاحوال گنج قارون کایام داد بر بادگر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشانکس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ

هر کس که این ندارد حقا که آن نداردیا من خبر ندارم یا او نشان ندارددردا که این معما شرح و بیان نداردای ساروان فروکش کاین ره کران نداردبشنو که پند پیران هیچت زیان نداردمست است و در حق او کس این گمان ندارددر گوش دل فروخوان تا زر نهان نداردکان شوخ سربریده بند زبان نداردزیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

شمع

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع         شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شبست           با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت           تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

روز شب خوابم نمی آید بچشم غم پرست            بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

  رشته عمرم به مقراض اجل ببریده شد                همچنان  در آتش  مهر تو گریانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست              این  دل  زار  نزار   اشکبارانم  چو   شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو                کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقی ست بی دیدار تو         چهره بنما دلبرا تا جان برفشانم چو شمع

در  شب هجران مرا  پروانه و صلی فرست                ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین                تا  منور گردد  از  دیدارت ایوانم  چو  شمع

                                   آتش عشق تو را حافظ عجب در سر گرفت

                                   آتش دل کی بآب دیده بنشانم چو شمع

غزلیات

دوش می آمد رخساره بر افروخته بود                   تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

رسم عاشق کشی شیوه شهر آشوبی              جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود

جان عاشق  سپند رخ خود می دانست               و آتش چهره بدین کار بر افروخته بود 

گرچه می گفت که زارت بکشم می دیدم              که نهانش نظری با من دلسوخته بود 

کفر زلفش ره دین می زد آن سنگین دل               در پی اش مشعلی ازچهره بر افروخته بود

دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت           الله ا لله  تلف کرد  و  که  اندوخته  بود  

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد                   آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود 

                               گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ 

                                یا رب این قلب شناسی ز  که  آموخته بود   

رباعیات

دردا که در این سوز وگدازم کس نیست                 همراه در این راه درازم کس نیست

  در  قعر  دلم  جواهر  راز   بسی ست                   اما چه کنم محرم رازم کس نیست

                                                                                                     "ابو سعید ابو الخیر"